این اسناد تاریخی وضعیت شبه مستقل عربستان احواز (خوزستان امروزی) را درسالهای پیش از اشغال نظامی بیست آوریل 1925 را بررسی می‌کنند.

سوابق نظامی و کنسولی بریتانیا نشان می‌دهد که این منطقه به‌عنوان نهادی خودگردان عمل می‌کرد و دارای نخست‌وزیر خود و روابط دیپلماتیک مستقیم بود، در حالی که به‌طور اسمی تحت حاکمیت ایران طبق معاهده ارزروم ۱۸۴۷ قرار داشت.

مکاتبات شخصی شیخ خزعل نقش او را در توسعه زیرساخت‌های محلی و حفاظت از منافع حیاتی نفتی برجسته می‌کند، در حالی که او نسبت به پیشروی نظامی دولت مرکزی ایران و مصادره سرزمین موروثی ملت عرب اعتراض می‌کرد.

تا سال ۱۹۲۵، گزارش‌ها نشان‌دهنده تغییر به‌سوی اشغال نظامی ایران است که بیانگر تضعیف اقتدار شیخ و پایان استقلال داخلی او بود. در نهایت، این منابع استقلال اداری تاریخی منطقه را با تلاش‌های تمرکزگرایانه اجباری به رهبری تهران مقایسه می‌کنند.

اتحاد ملی احواز- حمایت قدرت‌های پیروز جنگ جهانی دوم از حقوق قومی و سیاسی ملل غیر فارس در ایران پس از پایان جنگ جهانی دوم، در قالب طرح «کمیسیون سه‌جانبه برای ایران» در دسامبر ۱۹۴۵، به‌عنوان تلاشی برای مدیریت بحران‌های سیاسی و اجتماعی ایرانِ پس از اشغال مطرح شد. سه قدرت پیروز، یعنی بریتانیا، اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده آمریکا، در حالی بر استقلال و تمامیت ارضی ایران تأکید می‌کردند، مجموعه‌ای از پیشنهادها را ارائه دادند که عملاً به بازتعریف رابطه دولت مرکزی با اقوام و مناطق مختلف کشور می‌انجامید.

اتحاد ملی احواز- این سند محرمانه بریتانیایی متعلق به سال ۱۹۴۳، در بستر تحولات ناشی از جنگ جهانی دوم و اشغال ایران توسط نیروهای متفقین، تصویری روشن از وضعیت سیاسی–امنیتی مناطق کردنشین غرب ایران ارائه می‌دهد. در این دوره، تضعیف اقتدار دولت مرکزی ایران و کاهش توان کنترلی آن بر نواحی پیرامونی، زمینه‌ساز بروز ناآرامی‌ها و شکل‌گیری شکاف‌های عمیق میان حکومت و جوامع محلی شده بود.